الهي نامه عطار

که گر صياد در يابد چنينم
دهد حالي بگازر پوستينم

غلامانش شده يکسر سواره
همه بغداد مانده در نظاره

حکايت دزد در پاي دار
مگر شد ناگهي دزدي گرفتار

گهي آواز در دادي بخواري
گهي کردي چو آتش بيقراري

چو آيد حلقه گوشش پديدار
بجانم حلقه در گوشش خريدار

پري و ديو در فرمانش آمد
بساط ملک شادروانش آمد

همه در زير چرم آرام کرده
درفش کاويانش نام کرده

تو گر چون يزدجرد پادشائي
کشندت عاقبت در آسيائي

حکيمي ديد ذوالقرنين در راه
بذوالقرنين گفت آن مرد درگاه

مرا گفتند او ديوانه باشد
هميشه در فلان ويرانه باشد

بگويي مادرم را کز دعايي
فراموش مکن در هيچ جايي

رسن در گردنش کردم بزاري
کشيدم روي بر خاکش بخواري

جگر گوشه مرا در مستمندي
نترسيدي که بر روي اوفکندي

خليفه زاده را نشناختي تو
رسن در گردنش انداختي تو

چوباقي نيست ملکت جز زماني
مکن در گردنت بار جهاني

بسي ميرند چون مور اوفتاده
بسي شيرند در گور اوفتاده

بغايت اضطرابي در درونش
همي جوشيد همچون بحر خونش

سر افکنده در آن محراب صديق
نشسته گرد اواصحاب تحقيق

اگر مرکب سوي آن خطه راني
خطي بنويسمت در پهلواني

بدست خويشتن در جاي خالي
بعامل نامه اي بنوشت حالي

بعجلت گرم ميراندست در راه
حدائي زار ميخواندست آنگاه

چو در غيري نديدي هيچ خيري
چرا مشغول ميگردي بغيري

چو بيماريت در عين اوفتادست
صحيحينت سقيمين او فتادست

مرا در جمله اقليم هستي
همين نقدست و ديگر تنگدستي

نخواهد جز بعقبي در عمارت
شود قانع دهد دنيا بغارت