الهي نامه عطار

وليکن در ميان پادشائي
چه داني سختي درد جدائي

خوش آوازي ز خيل نيکخواهان
مؤذن بود در شهر سپاهان

نخستين تا اعوذي زو نخواهي
قدم نتوان نهادن در آلهي

خداوندم هزاران ساله طاعت
برويم باز زد در نيم ساعت

بهاري بود در صحرا بمانده
بزير خيمه اي تنها بمانده

گروهي پيش او رفتند ناگاه
بنظاره باستادند در راه

قوي شايسته باشي در جدائي
اگر گويند توما را نشائي

چو ايشانند استاد زمانه
شده در جادوئي هر دو يگانه

اگر تو جادوي داري جهاني
عصائي بس نهنگش در زماني

بلشگر گفت گردوش او نبودي
نهنگ مرگ جانم در ربودي

تصوف چيست در صبر آرميدن
طمع از جمله عالم بريدن

مگر يک روز در بازار بغداد
بغايت آتش سوزنده افتاد

مرا تو سوختي در روشنائي
کنون گوئي نداري آشنائي

چو پاي غير آمد در ميانه
ربوديم از ميانش جاودانه

چو گرسنگي بزير پايش آورد
شکستي سخت در اعضايش آورد

بکي مستوره بودش در حوالي
طعامش کاسه اي آورد حالي

شبانروزي عبادت بود کارش
بسر شد در عبادت روزگارش

بدو گفتند چون از اشقيائي
چنين مشغول در طاعت چرائي

چو او در بندگي خويش بفزود
خداوندش سعادت بيش بفزود

بصحرا در يکي ديوانه بودي
که چون ديوانگيش اندر ربودي

اگر در مرگ خواهي زندگاني
کمال زندگاني مرگ داني

مگر لهراسب آنجا بود خواندش
بجاي خويش در ملکت نشاندش

چراغي در بيابانست جانت
که مشکاة تن آمد سد آنت

گرم آزاد گرداني ز بندت
در آموزم سه پند سودمندت

چگونه نقد باشد در درونم
ترا ديوانه مي آيد کنونم