الهي نامه عطار

برفت آوازه زن در جهاني
که پيدا گشت يک صاحبقراني

نباشد خلق عالم را دوامي
نماند در همه گيتي نظامي

ز نخدانش سر مردان فکنده
بمردي گوي در ميدان فکنده

بپاي کره در بنديد مويش
بتازيد اسب تيز از چارسويش

زن سرگشته پيش شاه افتاد
بحاجت خواستن در راه افتاد

عجب کارا که وقت آزمايش
مخنث راست در مردي ستايش

گر اينجا گام برگيري زماني
نبايد رفت در گورت جهاني

چو افکندند در خاکت چنين زار
ببايد اوفتادن سر نگونسار

زماني در کنار شيخ رفتي
زماني بر سر سجاده خفتي

مگر بيمار شد آن زندگاني
بمرد القصه در روز جواني

نهفته بود يوسف در نقابي
که بتواند نهفتن آفتابي؟

اگر او در عزيزي جان نبودي
عزيز مصر جاويدان نبودي

جواني در ميان آيد مزين
بگرد او هزاران مقرعه زن

ترا عمر حقيقي آن زمانست
که جانت در حضور دلستانست

بزرگان و اميراني که بودند
همه در ديدنش رغبت نمودند

شنيده بود حال مرد عاشق
پياده گشت در پيش خلايق

ترا زين چاه ظلماني بر آرد
بخلوتگاه روحاني در آرد

ولي تو در مسلماني چناني
که بربودست آبت جاوداني

يکي مجنون که رفتي در ملامت
بدو گفتند فرداي قيامت

چو نتوانند خود را آب دادن
کدامين در توانندت گشادن

دمي دو مانده بود از زندگانيش
رفيقش در ميان ناتوانيش

نگيرد کار عاشق روشنائي
مگر چون شمع سوزد در جدائي

غلامي داشت آن شاه زمانه
چو يوسف در نکوروئي يگانه

کشم در تنگبيز امتحانت
ببينم احترام و قدر جانت

سوي بتخانه آمد در نظاره
ستاده ديد خلقي بر کناره