منطق الطير عطار

بود در اوسط همه بيگانگي
وز جواني شعبه ديوانگي

در غم دنيا گرفتارآمدي
خاک بر فرقت که مردار آمدي

حايطي بودش درختي در ميان
بر درختش کرد مرغي آشيان

ديده آن عنکبوت بي قرار
در خيالي مي گذارد روزگار

ابلق بيهودگي چندين متاز
در غرور خواجگي چندين مناز

مرد گفتش اينچ گفتي نيست راست
در بيابان فراخت تنگناست

از گهر طوقي مرصع ساخته
فخر را در گردنش انداخته

از زرش خلخال و دست ابرنجنش
رشته ابريشمين در گردنش

حرفهايي کز بلندي آسمانش
سرنهادي تشنه دل در آستانش

هست ققنس طرفه مرغي دلستان
موضع اين مرغ در هندوستان

جمله پرندگان خامش شوند
در خوشي بانگ او بيهش شوند

در همه آفاق پيوندي نداشت
محنت جفتي و فرزندي نداشت

نامرادي و مراد اين جهان
تابجنبي بگذرد در يک زمان

بر در زندان چرابودت قرار
تا سربريده بيني اينت کار

اي مسلمان، نامسلم آمدي
در وفا از کافري کم آمدي

چون بود گستاخي آنجا، بازگوي
در معني برفشان و رازگوي

مي گذارد عمر در ناکاميي
هر زمانش تازه بي آراميي

در خيال خويش مغرور آمده
از فضاي معرفت دورآمده

گر بگويي، کم شود آشفتنم
اندکي رشدي بود در رفتنم

در دو عالم شادي مردان بدوست
زندگي گنبد گردان بدوست

ملک اينجا بايدت انداختن
ملک اينجا بايدت در باختن

در ميان خونت بايد آمدن
وز همه بيرونت بايد آمدن

آن شبان را گفت بهر کردگار
در ميان گوسفندانم گذار

کمترين چيزيت در محو صفات
بخشش جانست و ترک ترهات

گفت مي رفتم خرامان در رهي
اوفتاده بر قلندر ناگهي