منطق الطير عطار

هيچ گوهر رانبود آن سروري
کان سليمان داشت در انگشتري

همت عاليم در کار آمدست
عزلت از خلقم پديدار آمدست

سايه تو گر نديدي شهريار
در بلاکي ماندي روز شمار

گويد انگارم غلامي خود نبود
در سپاهم ناتمامي خود نبود

ملک عالم مصحف اسرار او
در نکويي آيتي ديدار او

لرزه بر اندام خادم اوفتاد
گوييا در رنج دايم اوفتاد

راه دزديده ميان ما بسيست
رازها در ضمن جان مابسيست

جمله با سيمرغ نسبت يافتند
لاجرم در سير رغبت يافتند

عشق سوي فقر در بگشايدت
فقر سوي کفر ره بنمايدت

موي مي بشکافت مرد معنوي
در کرامات و مقامات قوي

روزگار من بشد در انتظار
گر بود وصلي بيايد روزگار

شيخ را بردند تا ديرمغان
آمدند آنجا مريدان در فغان

وصل خواهم و آشنايي يافتن
چند سوزم در جدايي يافتن

آن غبار از راه او برداشتم
در ميان ظلمتش نگذاشتم

چون به حال خود فرونگريستي
در سجود افتادي و بگريستي

چون بديدند آنچنان اصحابناش
مانده در اندوه و شادي مبتلاش

ذره در خورشيد والا اوفتد
سايه سيمرغ بر ما اوفتد

هيبتي زان راه برجان اوفتاد
آتشي در جان ايشان اوفتاد

رفت سرهنگي و کودک رابخواند
شه بانبازيش در مسند نشاند

هرک شد درظل صاحب دولتي
نبودش در راه هرگز خجلتي

وادي دورست و راه مشکلش
من بميرم در نخستين منزلش

گفت مي بينم ترا اهليتي
هست در اهليتت جمعيتي

در سحرگه هاتفيش آواز داد
سازگارش کرد، کارش ساز داد

گر تو او را آفريده بوديي
در عذابش آرميده بوديي

در ره او صد هزاران حکمتست
قطره راحصه بحري رحمتست