ديوان عطار

فردا که بپرسش اندر آرند
در مجلس حشر صوفيان را

ما زنده به بوي جام عشقيم
در مجلس عاشقان جانباز

در حوصله جهان نگنجد
چون گنج ز کنجها برآمد

بازآ که در آرزوي رويت
تدبير دل رميده کردم

وين خيمه چار طاق ايوان
در حلقه عاشقان زند چاک

دست اندازان و پاي کوبان
در محفل قدسيان طربناک

در مرتبه کمال کلي
ساکن شده است و خرم الاک

در ظل سرادقات الفت
راهي طلبد به سر وحدت

در شعله نور عشق يکرنگ
با لمعه برق حسن يکتا

در انجمن مقربان است
زيرا که بدين قدم نشان است

در کوکبه طلوع آدم
منجوق و لواي عز والاست

آثار خصال جسم گم شد
در مطلع نور قرب جانان

در پرده نيستي هم آواز
چون ناله نيم خواب مستان

در نسخه کيمياي توحيد
خواندم که فناست مغز ايمان

در حرف نخست باز يابي
اسرار زمين و آسمان هم

منطق الطير عطار

جمله عاجز روي بر خاک آمدند
در خطاب ماعرفناک آمدند

سالها بودند مشغول قيام
در تشهد بود هم عمري تمام

باز در معراج شمع ذوالجلال
مي شنود آواز نعلين بلال

انبيا در وصف تو حيران شده
سرشناسان نيز سرگردان شده

زان نظر در بي نشاني داريم
بي نشاني جاوداني داريم

مادرش درجست او را برگرفت
شيردادش حالي و در برگرفت

هرچ حق از بارگاه کبريا
ريخت در صدر شريف مصطفي

در بيان رهنموني آمده
صاحب اسرار سلوني آمده

چارچوب طبع بشکن مردوار
در درون غار وحدت کن قرار

هدهد آشفته دل پرانتظار
در ميان جمع آمد بي قرار