ديوان عطار

ورنه در موکب ممالک تو
کرده گير از فريد قرباني

در دل بردن به خوبي تو
هرگز ندهد کسي نشاني

زنهار مشو تو در خرابات
هرچند قلندر جهاني

در عقل مغيش تا نبيني
وز علم مجوس تا نخواني

در عشق تو نيم ذره حسرت
خوشتر ز حيات جاوداني

در بسته ميان خود به زنار
بگشاده دهن به دلستاني

در هر خم زلف دلفريبش
صد عالم کافري نهاني

در مجلس عشق عاشقان را
از خون جگر شراب بيني

در آيينه حبذا بخندي
تا صبح بر آفتاب بيني

در آب نگر ببين جمالت
تا آتش اندر آب بيني

کرد عطار در علو پرواز
تا بدو تافت اختر نبوي

نگاري مست لايعقل چو ماهي
درآمد از در مسجد پگاهي

در لجه بحر عشق جانت
شد غرقه به بوي آشنايي

چون در خور صومعه نيم من
اکنون منم و کليسيايي

در بسته چهار گوشه زنار
از حلقه زلف دلربايي

ورنه ز درم برو که در پاش
دادند نشان پارسايي

مانده در انقلاب چون گردون
گاه شيبي و گاه بالايي

باري بنشين گزاف کم گوي
بنديش که در چه آرزويي

بيا تا در وفاي دوستداران
فرو باريم صد طوفان دريغا

خدايا چون گناهم کرد ناقص
نهادم روي در نقصان دريغا

چرخ را همچو گوي سرگردان
در خم صولجان همي يابم

در رسن هاي منجنيق شناخت
عقل يک ريسمان همي يابم

شير مردان مرد را اينجا
در پس دوکدان همي يابم

در کنج شرابخانه گنجي است
ما طالب گنج کنجهاييم

تا حاصل ما ز مي درآيد
برداشته دست در دعاييم