ديوان عطار

ديده روي خويشتن در آينه
بر جمال خويشتن شيدا شده

عاشقان مستغرق تو صد هزار
در سواد اين بيابان مانده

زهاد زمانه را سر زلفت
در معرض صد گناه افکنده

ذرات دو کون ديده گردند
وايند چو ذره در نظاره

همي ناگاه در جان من افتاد
عجب شوري عجايب اضطرابي

عشق را گر سري پديدستي
اين در بسته را کليدستي

در دل ار نيستي تسلي عشق
بارها زين قفس پريدستي

در ميان شراب خانه عشق
بي دهان قطره اي چشيدستي

در غم آب زندگاني تو
گر بميرم به درد نپسندي

در هر سر موي زلف شستت
صد فتنه نانشسته داري

هر لحظه سرم نهند در پيش
گويند چرا چنين نزاري

خوشي با دشمن ما در نشستي
نباشد اين دليل دوستداري

گاهگاهي شکري مي دهدم
بر سر پاي روان در گذري

در ده مي عشق تا زماني
از سر بنهيم سرفرازي

زنار نهاد بر کشيديم
در حلقه کنيم خرقه بازي

آتش اندر دل ايام زني
خاک در ديده اغيار کشي

عطار برو که در ره معني
امروز محققي به اطلاقي

در صفه عاشقان حضرت
از برهنگي فکنده قالي

در دلم گر هيچ هشياريستي
از مي غفلت دمي هشيارمي

گر مرا در پرده راهستي دمي
محرم او زحمت اغيارمي

صد جهان عاشقند جان بر دست
جمله در انتظار فرماني

چند سازي ز زلف خم در خم
دار اسلام کافرستاني

ندمد در بهارگاه دو کون
سبزتر از خط تو ريحاني

نتواند شکفت در فردوس
تازه تر از رخت گلستاني

من چنانم ز لعل سيرابت
که بود تشنه در بياباني