ديوان عطار

نه يار جمال مي نمايد
نه در خور دستگاه ياريم

دردي که شمار کرد عطار
تا روز شمار در شماريم

بر هرچه که دل نهاده باشيم
در مشرکي اوفتاده باشيم

بيا تا در تماشاي خرابات
چو رندان تماشايي بباشيم

در شهر ندا زنيم و گوييم
معشوقه خويش را غلاميم

آبي در ده صبوحيان را
کز عشق به سينه آتشينيم

هستي تو چو آسمان سبکرو
در بند گران کجات جويم

در پرده شدي خموش گشتي
من نعره زنان کجات جويم

گلگون جمال در جهان تاز
وز عمر رونده داد بستان

در پيش رخت پياده گشته
از بهر سجود شهسواران

بيکاره بمانده اند جمله
در شيوه تو شگرف کاران

در ده مي صاف وصل يکبار
تا باز رهند دردخواران

در بيابان آرزومنديت
سر فدا کرده صاحب اسراران

دل عطار مرغ دانه توست
باشه در مرغ خويشتن مپران

از زلف مشعبدت چو مهره
در ششدره مانده حلقه بازان

تسبيح رخت کنند دايم
در پرده حسن دلنوازان

هر لحظه هزار عاشق مست
در راه تو آستين فشانان

چون درآيد تيرباران بلا
در هزيمت دامن تر داشتن

براميد تو در پي عطار
سفر اندرون توان کردن

در ميکده دست بر گشادن
با ساقي روح مي کشيدن

بي خويش شدن ز هستي خويش
در هستي او بيارميدن

آتشي در جمله آفاق زن
نوبت حسن علي الاطلاق زن

زره چون در نمي پوشيم از زلف
ميان تيربارانم ميفکن

اي لبت حقه گهر بسته
دهنت شور در شکر بسته

ساقيا خمخانه را بگشاي در
عاشقان را باده ابرار ده