ديوان عطار

مفتاح هدايتم تو دادي
آنگه در اهليت گشودم

در عشق تو يافتم سعادت
صد باره درون خود زدودم

فرياد که زير پرده مردم
افسوس که پرده در ندارم

کو در عالم کسي که برهاند
يکباره ز ناکسي عطارم

مي تافت پياپي و دمادم
تا خواست فکند در حلولم

چون نيک نگاه کردم آن روز
بنمود جمال در افولم

کافر گردي علي الحقيقه
در حال اگر کني قبولم

از عشق در اندرون جانم
دردي است که مرهمي ندانم

بر نام تو در ميان خشکي
کشتي روان روان برانم

در هر قدمي ز راه سيلي
از ديده خونفشان برانم

گر در سر عشق رفت جانم
شکرانه هزار جان فشانم

وليکن آنکه در درياست غرقه
ندانم تا دهد هرگز نشانم

اگر کاري عيان من نگردد
چو مرداري شوم در خاکدانم

غرقه زانم در بن درياي خون
کارزوي آشنايي مي کنم

در جهاني که مست هشيار است
هوشياران مست آمده ايم

در حالت بيخودي چو عطاريم
پروانه شمع نور مشکاتيم

گرچه در عشق تو جان درباختيم
قيمت سوداي تو نشناختيم

بر اميد وصل تو پروانه وار
خويشتن در آتشت انداختيم

هرچه همه عمر همي ساختيم
در ره ترسابچه درباختيم

تا در ره نامرادي افتاديم
بر کل مراد پادشا گشتيم

بس روز که در هواي رويت
بگسسته نفس نفس شمرديم

با هم نفسي ز درد عشقش
در کنج فنا بيارميديم

در عالم پر عجايب عشق
آوازه او بسي شنيديم

تو فارغ و ما در اشتياقت
بيچارگيي تمام داريم

ناخورده دمي شراب ايمان
از ظلمت کفر در خماريم