ديوان عطار

هر که پست بارگاه فقر نيست
در بلندي دستگاهت نرسدش

درکش سر زلف دلستانش
بشکن در درج درفشانش

از بسکه در امتحان کشندش
پيدا گردد همه نهانش

چون پاک شود ز هرچه دارد
آنگاه نهند در ميانش

صد مغز يقين دهندش آنگاه
در پوست کشند از گمانش

نقديش بود که مثل نبود
در هفت زمين و آسمانش

عطار ز زلف دلکش او
تا حشر فتاده در کشاکش

شد حلقه به گوش لؤلؤ لالا
در لالايي درج لولويش

سرنگون شد اساس محکم عقل
در کمال اساس محکم عشق

کلي ز سر وجود برخيز
افتاده مباش بر در تنگ

در معرکه تو شيرمردان
بر ريگ همي زنند دنبال

بگشاي به نيستيم راهي
تا در زنم آتشي به اعمال

خط مکش در وفا کزآن توام
فتنه خط دلستان توام

از وجود فريد سير شدم
گمشده در عدم براي توام

در خرابات خراب عاشقي
عاشق و دردي پرست افتاده ام

صورت در آينه از آينه
نيست خبردار چنان ديده ام

باز، خمخانه برگشادم در
باز، زنار بر ميان بستم

آنچه من در عشق جانان يافتم
کمترين چيزها جان يافتم

با دهانش تا دوچاري خورد دل
دايمش در تنگنايي يافتم

هر روز هزار بار خود را
در بوته امتحان نهادم

شوريده به شهر در فتادم
بنياد جنون چنان نهادم

صد لقمه زهر در دهانم
زان لعل شکرفشان نهادم

همتاي تو در جهان نديدم
چندان که همي نظر فکندم

از روز ازل هنوز مستم
وز شوق الست در سجودم

در آتش هجر انتظارم
مي سازم و سوخت اين وجودم