ديوان عطار

در عشق ز اختيار بگذار
عاشق بودن نه اختياري است

سخن عشق جز اشارت نيست
عشق در بند استعارت نيست

در عبارت همي نگنجد عشق
عشق از عالم عبارت نيست

جز کافري و سياه رويي
در عالم عشق معتبر نيست

در نقره عارضت فروشد
هر نازکييي که آب زر داشت

حلقه در گوش کرد خلق را
حلقه زلف بر بناگوشت

همچو من صد هزار سرگشته
حلقه در گوش حلقه گوشت

جان بارگه تورا طلب کرد
در مغز جهان لامکان يافت

خورشيد دراوفتاده پيوست
در حلقه دام شب مثالت

تو خفته و اختران همه شب
مبهوت بمانده در جمالت

در عالم حسن پادشاهي
جان همه عاشقان سپاهت

موي همرنگ کفک دريا شد
وز دهان در شاهوار افتاد

همچو لاله فکند در خونم
بر دلم داغ انتظار نهاد

در زبان گوهرافشان فريد
طرفه گنجي جاودان خواهم نهاد

چو گبر نفس بيند در نهادم
به آتشگاه کفارم فرستد

اگر فاني نگردد جان عطار
در آن خلوتگه آسان درنگنجد

اي عاشق خويش وقت نامد
کابليس تو در سجود گردد

گر نکوييت بيشتر گردد
آسمان در زمين به سر گردد

اگرچه در جهان خورشيد رويش
به زيبايي خود تاوان ندارد

عشق تو هزار طيلسان را
در گردن عاشقان کنب کرد

ذره ذره در ره سوداي تو
پايهاي نردبان خواهيم کرد

دل عطار در وصلت ضميري
به اسرار سخن آبستن آورد

سر زلفش شکار دلبري را
هزاران حلقه در يکديگر آورد

از ميان حلقه مردان دين
در ميان حلقه زنار شد

در سوختگي چو آتشم من
زين سوخته تر نخواهم آمد