ديوان عبيد زاکاني

در بيابان عشق ميگردد
روح مدهوش و عقل ديوانه

از پي صيد در پس زانو
مترصد چو گربه خاموش

عشاقنامه عبيد زاکاني

در او قبله اقبال بادا
حريمش کعبه آمال بادا

خم ابروي ا و در جان فزائي
طراز آستين دلربائي

در آن شبهاي تار از بيقراري
چو بسياري بناليدم بزاري

يکي را زان پريرويان طناز
حکايت باز ميپرسيد در راز

به شيرين در رسد بيچاره فرهاد
پريرو روي بنمايد بگلشاد

رياحين از شراب حسن سرمست
سحاب سيمگون رشاشه در دست

اگر چه مدتي رنجي کشيدي
برآخر دست در گنجي کشيدي

به آئين جايگاهي ساز کردم
بروي دوستان در باز کردم

نشستم پيشش از گستاخ روئي
شدم گستاخ در بيهوده گوئي

دمادم ناله دلسوز ميکرد
نوا در پرده نوروز ميکرد

در اين گرداب نتوان آرميدن
ببايد رخت بر هامون کشيدن

رواني ناوک غم درنشانده
وجودي در عدم راهي نمانده

دريغ آن روزگار شادماني
دريغ آن در تنم زندگاني

در اين سرگشتگي چونست حالت
نميگيرد ز عمر خود ملالت

تو آنجا در نشاط و شادماني
به عزت ميگذاري زندگاني

به شب ناليدن پا در کمندان
به آه سوزناک مستمندان

موش و گربه عبيد زاکاني

بخوانم از برايت داستاني
که در معناي آن حيران بماني

قصه موش و گربه مظلوم
گوش کن همچو در غلطانا

موشکي بود در پس منبر
زود برد اين خبر بموشانا

فوج هاي پياده از يکسو
تيغ ها در ميانه جولانا

در بيابان فارس هر دو سپاه
رزم دادند چون دليرانا

جنگ مغلوبه شد در آن وادي
هر طرف رستمانه جنگانا

الله الله فتاد در موشان
که بگيريد پهلوانانا