ديوان صائب

در هيچ سري کلاه نگذاشت
نظاره قامت رسايش

کند در چشم انجم سرمه سايي
غبار جلوه مستانه دل

عزيزان جهان جوياي دردند
تو در تحصيل درماني چه حاصل

گوهر درياي بيکرانه عشقم
در صدف آسمان قرار ندارم

صحبت من در مذاق عشق گواراست
باده روحانيم خمار ندارم

در سخن بر نيايد آوازم
نيست انديشه اي ز غمازم

در کمانخانه فلک چون تير
به پر عاريه است پروازم

نيست ممکن مرا نهان کردن
پرده در همچو گوهر رازم

گر چه در گوشمال عمرم رفت
نشد آهنگ، بخت ناسازم

آن سپندم که در حريم ادب
نشنيده است آتش آوازم

خاکساريم زما چشم مپوش
در خور چشم غباري داريم

بود گشادن آغوش در وداع حيات
درين زمانه ناپايدار خنديدن

خواب مخمل شود ز همواري
خار در زير پاي سوختگان

مي کند آب تلخ، کار گلاب
در مقام رضاي سوختگان

در دل شب به چشم منتظران
روزبازار خواب را بشکن

پاي اندازي است اطلس گردون
در رهگذر برهنه پاي تو

تزلزل نيست در اطوار عاشق
بناي عشق را نبود نشستي

ز آب زندگاني سربرآري
اگر در آتش سوزنده باشي

نگيرد در دل عاشق شکستم
فسون چرب نرم موميايي

تکلف نيست در طرز سلوکم
منم شهري و عالم روستايي

در بلا جان آسماني ما
چون زمين بردبار بايستي

جان درين تنگنا چه جلوه کند؟
کبک در کوهسار بايستي

قدم خويش را شمرده گذار
در رسيدن شتاب اگر داري

مشو از چشم بستگان غافل
يوسفي در نقاب اگر داري

دار پوشيده ريزش خود را
در سخاوت حجاب اگر داري