ديوان صائب

در آغوش قمري است نشونمايش
عجب نيست گرسروموزون برآيد

در زمان حسن شورانگيزاو
خاک ساکن يک دل بيتاب شد

رنگ خط برلعل جانان ريختند
خار در پيراهن جان ريختند

در تماشاي تو ارباب نظر
بر سر هم همچومژگان ريختند

از محيط تلخکاميهاي ما
قطره اي در کام عمان ريختند

عاقلان چون عهد ديوانگان
جمله در بند وسلاسل ناپديد

شود محکم بناي دردمندي
دواند ريشه چون در استخوان درد

اگر دارالاماني در جهان هست
بغير از گوشه خلوت نباشد

کجا شبنم رسد در وصل خورشيد
اگر بال وپرغيرت نباشد

ازان مژگان شرم آلود در دل
جراحتهاي پنهان آفريدند

اگر در حسن خوبان هست آني
سراپاي ترا زان آفريدند

در شرع شريف اهل غيرت
نان بهتر از آبرو نباشد

هر چند تيمم است جايز
در مرتبه وضو نباشد

چون موج در استخوان قانع
تب لرزه جستجو نباشد

بلبلاني که چمن مشتاقند
در قفس بال زنان مي باشند

باشد وصال سيمبران بوته گداز
در گوهرست رشته دمادم نزارتر

در جبهه گشاده گلها نگاه کن
دلگير ازگرفتگي باغبان مباش

غبار آلوده گرد کسادي است
نسيم پيرهن در کاروانش

صبح عيدست در دل شب قدر
درشبستان زلف، رخسارش

تاب نگذاشتند در دلها
خط مشکين و زلف طرارش

در ترازو به جاي سنگ نهد
يوسف مصر را خريدارش

صحبت دريا اگر داري هوس
در رکاب سيل خوشرفتار باش

هر حلقه ز کاکل رسايش
چشمي است گشاده در قفايش

در هيچ دلي غبار نگذاشت
شادابي لعل جانفزايش

هر شاخ گلي درين گلستان
دستي است بلند در دعايش