ديوان صائب

در گريبان ز بوي پيرهنت
غنچه را باغ دلگشايي هست

نواي عود در طاقت گدازي
به آتشدستي برق نگاه است

در خودآرايي خطرها مضمرست
حلقه فتراک طاوس از پرست

در بساط آسمان راحت مجوي
اين متاع کارواني ديگرست

در زمين خشک کشتي رانده ايم
همت ما بادباني ديگرست

نيست در فرمان بدگويان زبان
اختيار نيش با زنبور نيست

کز پرتو دست جامه پيرا
سوزن در کار خويش بيناست

بيهوده دل مشوش ما
در فکر گناه يا ثواب است:

از کشمکش چهار عنصر
دايم دل خسته در عذاب است

چون عالم خاک آرميده است
در عالم آب، انقلاب است

در کوچه گوهرست رفتارش
چون رشته سبکروي که هموارست

خود به خود چشم تو در گفتارست
بيخودي لازمه بيمارست

تو نداري سر سودا، ورنه
يوسفي در سر هر بازارست

بهشت روي زمينند خوبروياني
که در جناغ فراموشکار مي باشند

گردنکشان شيشه وافتادگان جام
در زير دست ساقي ميخانه تواند

در انتهاي خوبي وانجام دلبري
حسنت هنوز جلوه آغازمي کند

کيفيت مي زاهد فرزانه نداند
تا سرنکند در سرپينانه نداند

خاکي که تماشاگه اين بيخبران است
در ديده مابستر بيمارنمايد

چون اخگردل زنده ازين سردمزاجان
در پرده خاکستر گلخن بگريزيد

گل پيرهنانيد بگرديد در آفاق
يوسف صفتانيد ازين چاه برآييد

پيچيده است در کوه آوازتيشه او
هرچنداز نظرهافرهادرفته باشد

گرحنظل فلک را در ساغري فشارند
با جبهه گشاده برسرکشيدبايد

منشوررستگاري است طومار خودحسابان
در روزنامه خود هر روزديد بايد

در دل خرسند نيست حسرت دنيا
نعمت آماده انتظار ندارد

علم نيست در حلقه زهدکيشان
کسي کاوعصا و ردايي ندارد