گلشن راز شبستري

وگر بگذاردش پيوسته ساکن
نماند در جهان يک نفس مؤمن

نگر دجال اعور تا چگونه
فرستاده است در عالم نمونه

اگر کناس نبود در ممالک
همه خلق اوفتند اندر مهالک

رود در خانقه مست شبانه
کند افسون صوفي را فسانه

نشان ناشناسي ناسپاسي است
شناسايي حق در حق شناسي است

ديوان صائب

دشمن مرگ سبکروحند دنيادوستان
در گرانباري بود آسايش حمال ها

در چراگاه آرزو مگذار
توسن بي لجام دولت را

هزل در ديده ها سبک سازد
پله احتشام دولت را

در فلاخن نهد سبکساري
لنگر احتشام دولت را

زه نگيرد کمان پر زورم
نکشد عقل در قلاده مرا

در بحر تو کشتي خرد را
از لنگر صبر، بادبانها

از رشک زمين ندارد آرام
در عهد خرامت آسمان ها

سوداي تو در قلمرو خاک
برقي است ميان نيستان ها

شوق تو ز نقش پاي رهرو
در راه فکنده کاروانها

در وادي بي نشاني تو
شد جاده، فلاخن نشان ها

سر شبنم به آفتاب رسيد
در ترقي همين تنزل ماست

حلقه چشم دام در نظرست
بيضه ماتم سراي بلبل ماست

در غريبي کند سخن شهرست
گل نمايان به طرف دستارست

سبزه در دست و پاي افتاده است
خار، بالانشين ديوارست

زهر چشمش ميان خنديدن
همچو بادام تلخ در شکرست

(در دياري که ما ضعيفانيم
شعله راچشم همت از شررست)

در دل هر که ذوق شبگيرست
خنده صبح، خنده شيرست

ظلم فريادي از ضعيفان است
ناله برق در نيستان است

تلخي عيش در قناعت نيست
خاک بر مور شکرستان است

عقل در بارگاه حضرت عشق
منفعل چون نخوانده مهمان است