کشکول شيخ بهايي

دلا! زمانه را بگذار، آنچه در اوست، گواراي اهلش باد

و اگر تو هزاران سال در دست يابيش کوشي

و اکنون در زير خروارها خاک، خاکي بيش نيستند

در حياه الحيوان، ذيل نام کبک چنين آمده است:

سيه چشمي است که در کارش حيران مانده ام

از آنچه در ششم رمضان، به شيروان بر خاطرم گذشت:

در طلب حيات خويشتن را بين خواري و آز فرسودي.

صوفيان در دمي دو عيد کنند
عنکبوتان مگس قديد کنند

گرپشيماني بر او عيبي کند
آتش اول در پشيماني زند

لقمه اي در ميانشان انداز
که تهي گاه يکدگر بدرند

در خلاص او يکي خوابي ببين
زود والله يحب المحسنين

افتاده حکايتي در افواه
کايينه سياه گردد از آه

خدايارش باد، مهار خيش در کفش چه زيباست

زآنکه استکمال تعظيم او نکرد
ورنه نسيان در نياوردي نبرد

از عبدي گنابادي در شکايت از طلايه ي پيري:

و حديث تو، طومار غمان را از دل در نوردد.

و در صراحي انديشه شان، شراب ناب هواي دوست نوشيدند.

بر سر دست عشق، بازانند
ملک الموت گشته در منقار

مؤلف را در شوق بوسيدن درگاه سيدانبياء است:

مجيرالدين در وصف شکوفه ي بادام گفته است:

باصناف آداب گشتي مؤدب
بدانش مقدم شدي در محافل

ندارد خبر فکر کوتاه بينت
ز ماهيت مبتدا در اوايل

زاقسام اعراض در فن حکمت
جز اغراض نفسانيت نيست حاصل

خاتمه در فراق هرات و ياران مقيم هرات:

دل نگهداريد اي بيحاصلان
در حضور حضرت صاحبدلان