ديوان شيخ بهايي

نقض کرم است آن که قدرش
در حوصله اميد گنجد

نان و پنير شيخ بهايي

چيست حکمت؟ طائر قدسي شدن
سير کردن در وجود خويشتن

پا نهادن در جهان ديگري
خوشتري، زيباتري، بالاتري

عابدي از قوم اسرائيليان
در عبادت بود روزان و شبان

روي از لذات جسمي تافته
لذت جان در عبادت يافته

هر که باشد همنشين دوستان
هست در گلخن، ميان بوستان

ديده اجمالات و تفصيلاتشان
در تکلم، مختلف حالاتشان

در تعلم، هست دانا ناگزير
استفاضه بايد از شيخ کبير

شير و شکر شيخ بهايي

تا کي ز علايق جسماني
در چاه طبيعت تن ماني؟

در روز الست، بلي گفتي
امروز، به بستر لا خفتي

در راه خدا، قدمي نزدي
بر لوح وفا، رقمي نزدي

يک در نگشود ز مفتاحش
اشکال افزود ز ايضاحش

در سر ننهاده، بجز بادت
برهان «تناهي ابعادت »

عشق است کليد خزاين جود
ساري در همه ذرات وجود

ليکن چندان، در جرم مپيچ
کامکان صلح نماند هيچ

کشکول شيخ بهايي

ابن جوزي در «معراج » خويش خطاب بوي گويد:

و خويشتن را در راه سود تو بزيان افکند

در اين باره شاعري از اسيران مسلمان گفته است:

مولف، بيکي از ياران خويش، در مشهد مقدس رضوي نوشت:

اي آن کسان که در هرات اقامت کرده ايد

همان که آهوانش آتشي ديرنده در دل من افروخته

با آن که تير زن در ذي سلم است، تير

گفتمش آنچرا در طاقت داري براي دوري آماده ساز

ديگر، آرزوهاي دگر در اين دنيا بر من حرام باد

هر چند نه او ديگر در برج زيبائي مقام دارد