ديوان شاه نعمت الله ولي

نرسد در مقام اهل کمال
سالکي کو به کاملي نرسد

جان جاهل به مرغکي ماند
که گرفتار در قفس باشد

در آينه وجود حادث
انوار قديم مي توان ديد

مجموع تجلي الهي
در جام جهان نما نمايد

در حقيقت يکي عدد نبود
گر شماري يکي هزار هزار

در محيطي که نيست پايانش
سيد دو سراست مستهلک

شاکر شکر نعمت اللهم
تا نفس باقي است در شدم

در علم نبوت و ولايت
از جمله کمال بيش دارم

در خرابات رند سرمستيم
عاشقانه مدام مي پايم

در خواجه باغ صبحگاهي
بنمود جمال خويش آن شاه

در ترقي است ذوق ما دايم
خوش بود دولت فزاينده

خود در معرفت به ما بگشود
رحمت حضرت گشاينده

آينه صد هزار مي بينم
در همه آن يکي نماينده

به کرامات صوفيي در جنگ
دستبردي نمود مردانه

مير محمد که بندگان درش
در جهان يافتند سلطاني

آنکه باشد در مدينه علم
کوري خارجي و مرواني

دوش سرمست درگذر بودم
بر در مسجدم گذار افتاد

حلقه بندگي پير مغان
کرده چون درعاشقي در گوش

در مجلس عاشقان سرمست
اين قول بگو به ناله ني

در گلشن بوستان توحيد
چون گل بشکفته ايم از ذوق

بر خاک در شرابخانه
مستانه نخفته ايم از ذوق

سرمستانيم در خرابات
گوئيم به يار رند سرمست

رندانه حريف نعمت الله خوديم
در کوي خرابات نشستيم دگر

در کوي خرابات بسي کوشيدم
تا جمله شراب ميکده نوشيدم

در کتم عدم سرير شاهي داريم
وان مملکت نامتناهي داريم