ديوان شاه نعمت الله ولي

صدف ما اگر چنان باشد
درج در يتيم آن باشد

آينه صد هزار اگر شمرد
در همه آينه يکي نگرد

گوشه چشم سوي او دارد
نقش او در خيال بنگارد

در گلستان گلي اگر چيند
شيشه پر گلاب مي بيند

رهروي کن در طريق نيستي
شايد اندر هيچ منزل نيستي

در همه آينه يکي بنگر
آن يکي نيز بيشکي بنگر

ماه ديدي در آفتاب نگر
آفتابي به ماهتاب نگر

پنجم عيسي فرود آيد
بر ما در رحمتي گشايد

ذاتش بنمود در مرايا
صورت بستند جمله اشيا

اعيان در علم ثابتانند
بالذات بدانکه عين ذاتند

مي نوش به ذوق در سحرگاه
شادي روان نعمت الله

گاه ارشاد چون سخني گفتي
در توحيد را نکو سفتي

باز شيخ بزرگ ابو عثمان
که نظيرش نبود در عرفان

يافت در خدمت امام مجال
بود بواب درگهش ده سال

گر ز اسلام پرسدت عاقل
نشوي در جواب او غافل

شرط احسان تمام عرضه بکن
چست بگشاي درج در سخن

پادشاهان که صاحب تاجند
بر در حق فقير و محتاجند

سالکا روي در ارادت آر
بي ارادت کجا برآيد کار

به ارادت اگر مريد شوي
در مرادات خود مزيد شوي

نامرادي نصيب درويش است
فقر در ترک دابه خويش است

گر جهان سربسر گناه بود
در گذارنده اش اله بود

بندگان را خطاب در قرآن
فاذکروا الله آمد از يزدان

اگر مقبول باشي و مؤدب
يقين در حضرتش گردي مقرب

در خرابات عشق رندانه
روزگاري سپرده ام به خدا

در آينه تمام اشيا
تمثال جمال او هويداست