ديوان شاه نعمت الله ولي

مظهري هست در ظهور گدا
مظهري نيز حضرت سلطان

در هر آئينه اي که بنمايد
بنمايند روشنش رندان

انبيا اوليا به علم خدا
عالم عالمند در دو جهان

جلوه داده جمال معني را
صورتي در خيال تا بسته

در ولايت ولي والا قدر
سرور اوليا علي ولي

خيالي نقش بسته عالمش نام
نموده در خيالي آن جمال

يک بوسه سليمان به لب آصف زد
در وقت وفات

در حال شريف خيمه اشرف زد
از بهر ثبات

خورشيد در آئينه مه کرد نگاهي
آن نور پديد است

در کوي خرابات مغان خوش گذري کرد
آن شاهد سرمست

در آينه بنمود جمال و چه جمالي
ديديم به ديده

سرمست مي عشق به بازار برآمد
در عين عيان شد

صد هزاران درود در هر دم
بر روان خلاصه عالم

بلکه يک آينه بود آنجا
صور مختلف در او پيدا

عدد از واحد آشکارا شد
واحدي در عدد هويدا شد

ما خراباتيان سرمستيم
در خرابات عشق پا بستيم

بود شهباز آشيانه او
محو در بحر بيکرانه او

عاشقي در قلندري مي جو
دردمندي ز حيدري مي جو

در خرابات باده نوشانيم
عاشق روي کهنه پوشانيم

يک حقيقت مظاهرش بسيار
آن يکي در همه خوشي بشمار

صورت و معني عالم گفتمش
در توحيد است نيکو سفتمش

غيب مطلق حضرتي از حضرتش
عالم اعيان بود در خدمتش

آفتابي در قمر پيدا شده
فتنه دور قمر دردا شده

اولا توحيد کلي آن اوست
کل کليات در فرمان اوست

آنگهي ابلاغ جامع يافته
در همه مصنوع صانع يافته