ديوان شاه نعمت الله ولي

بي خبر از يوسف مصري چرا
در خيال مژده پيراهني

هر زماني به راهکي گروي
گوئيا پيش نفس در گروي

سلطان وجود روي بنمود
در صورت مردم سپاهي

دوش در خواب ديده ام شاهي
آفتابي به صورت ماهي

در سراي دلم نشسته به تخت
پادشاه خوشي و خرگاهي

همه ارواح پاکان در رکابش
به شوکت پادشاهي با سپاهي

در خدمت سيد خرابات
جاهي دارم چگونه جاهي

گفتم به عبارتي در آرم
وصف رخ او به استعارت

که شنيده ولي سرمستي
همچو او در ولايتي نبود

بر در حضرتت ملازم وار
جمله خلق شاه تا بنده

عالمي از وجود موجودند
کس نگويد وجود خود در چيست

در ولايت ولي والي اوست
بر همه کاينات سلطان است

بر در کبرياي حضرت او
شاه عالم پناه دربان است

گاه باشد مجاور کعبه
گاه سرمست در مغان گردد

در راه خدا بسي دويديم
تا باز به حضرتش رسيديم

در هر برجي چو شاهبازي
پرواز کنان روان پريديم

در گلشن عشق طوف کرديم
چون سرو بهر چمن چميديم

در آينه وجود اعيان
جز نور جمال او نديديم

مستيم و مدام همدم جام
در ذوق هميشه بر مزيديم

عاشق و مست لاابالي وار
در پي دوست دربدر گشتيم

پا نهاديم بر سر کونين
در همه حال معتبر گشتيم

بينوايانيم در ملک عدم
وز نواي بينوايي محتشم

گفتيم نبوت و ولايت
در ظاهر و باطن اند همدم

در ديده ما ترا مقام است
بنشين جاويد، خير مقدم

عقل در کارخانه قدرت
نيک حيران شده است و سرگردان