ديوان شاه نعمت الله ولي

در ضمير منير دل مهريم
بر سپهر وجود جان ماهيم

در مجمع انبيا حريفيم
سر حلقه جمله اوليائيم

ما خودبينيم و خودنمائيم
در آينه خود به خود نمائيم

مستيم و خراب در خرابات
رندانه سرود مي سرائيم

عشق است که مبتلاي اوئيم
در هر حالي براي اوئيم

مستيم و حريف مي فروشيم
خاک در آن سراي اوئيم

در بحر محيط غرقه گشتيم
مائيم که آشناي اوئيم

با سيد خويشتن حريفيم
در خدمت بندگي اوئيم

در عالم معني عين عشقن
هر چند که صورتا جداين

مطرب سخنم چو خوش بخواند
در پاش سران همه سرآين

شاهان جهان به دولت عشق
در مجلس سيدم گداين

هر چه در کاينات مي خوانند
بندگانند و پادشا انسان

حريف مجلس رندان عشقم
که باشد آب حيوان در سبوشان

آشنائي ترک بيگانه بگو
در وصالي هجر و مهجوري بمان

بر در مي فروش اي رندان
عاشقانه توان خفتن

از خلوت صومعه برون آي
در گوشه ميکده مقر کن

مستانه درآي در خرابات
ياران حريف را خبر کن

خواهي را خداي را ببيني
در چهره سيدم نظر کن

هستي بگذار عارفانه
در عالم نيستي سفر کن

خانه دل خلوت خالي اوست
جاودان در جنت المأوا نشين

در خرابات عشق مستانه
شاد برخيز و بي غمي بنشين

در خرابات نعمت الله را
گر بيابي بگوش خوش بنشين

رند سرمستيم در کوي مغان
زاهد رعنا حريف ما نبو

در وجود خويشتن سيري بکن
حضرت يکتاي بي همتا بجو

در خرابات مغان رندانه رو
ساقي سرمست ما آنجا بجو