ديوان شاه نعمت الله ولي

در خرابات مست و رندانه
فارغ البال اوفتادم باز

من چو شاگرد مي پرستانم
در همه کار اوستادم باز

بر در ميخانه بنشستيم باز
توبه صد ساله بشکستيم باز

در گلستان عشق سرمستان
بلبلانند جمله خوش آواز

قدمي نه به خانه خمار
منشين در خمار هان برخيز

خيز مستانه برفشان دستي
در سماعي چنين چنان برخيز

در خرابات عشق رندانه
بنشين و از اين ميان برخيز

فتنه در چار سوي جان افتاد
از هياهوي عشق شورانگيز

سروري ملک بقا گر بايدت
در خرابات فنا افکنده باش

در خرابات عشق رندانه
با مي خوشگوار خوش مي باش

عارفاني که سيدم بينند
در تحير که تا چه خوانندش

سخن عارفانه مي گويم
از لب در فشان خندانش

باش همراه سيد رندان
در طريقي که نيست پايانش

شاهد ماست ساقي سرمست
نعمت الله گرفته در آغوش

در دلم آتشي است بنشانش
رحمتي کن بجاي رحمت خويش

در آينه وجود مطلق
خود بينم وخود نمايم الحق

مستيم وخراب در خرابات
ايمن ز مقيديم و مطلق

دامن معشوق بگرفته بدست
سرنهاده دائما در پاي عشق

ديده در آئينه گيتي نما
ديده تمثال جمال بي مثال

در خرابات کاينات مجو
همچو من دردمند درد آشام

در خرابات مغان گشتم بسي
سيد مست خرابي ديده ام

تا توانستم به عشق عاشقان
در طريق عاشقي کوشيده ام

دل جمعي به جان خريدارم
در سر زلف پرشکن طلبم

دست با دوست در کمر کردم
آفرين باد برچنين دستم

از سر کاينات خاسته ام
بر در مي فروش بنشستم