ديوان شاه نعمت الله ولي

شرح علم بديع ما درياب
که بيان در شروحت افزايد

عقل چندانکه خود بيارايد
در نظر هيچ خوب ننمايد

چشمت نورش بتو نمايد
گوش تو در سخن گشايد

در گلشن ما زبان بلبل
هر لحظه ترنمي سرايد

تمثال جمال ديده ما
در جام جهان نما روان ديد

درياي محيط ديده ما
در جام جهان نما روان ديد

هر که در صحبتم دمي بنشست
محرم راز عاشقان گرديد

نتوان يافت در همه عالم
همچو من دردمند دردي خوار

در خرابات جهان ديگر مجو
همچو سيد دردمندي درد خوار

صبحدم شد آفتابي آشکار
عالمي در رقص آمد ذره وار

نعمت الله مدام سرمست است
در خرابات همدم خمار

سرمه در نرگس مخمور مکش
دردسر بر سر بيمار مبر

آتشي در من دلسوز مزن
سر ياران بر اغيار مبر

آينه در نمد نهان دارند
حق شناسان قطب الدين حيدر

در طريق عاشقي مردانه رو
تا بيابي ذوق مستان درگذر

جز خيال جمال حضرت او
در خيالم خيال نيست دگر

سيدم در صحبت صاحبدلان
محرم ياران و اصحابي دگر

در خرابات مغان رندانه رو
ذوق سرمستان ما آنجا نگر

در خرابات مغان درنه قدم
سيد مستان آن حضرت نگر

در خرابات مير مستانيم
حکم ما و نشان آل نگر

عمر امروز در پي فردا
صرف کردي دريغ فردا عمر

صد جان در عشق اگر ببازيم
باشيم ز بندگيش قاصر

بنده اي در حضرت سلطان درآي
پادشاهي ملک جاويدان بگير

همچو سيد در خرابات مغان
دست بگشا دامن مستان بگير

در ميخانه را گشادم باز
داد رندان تمام دادم باز