ديوان سيف فرغاني

شتري زير بار در صحرا
بگسلد ازقطار چون باشد

گرمرا زلفت اوفتد در دست
نکنم کوته ازتو ديگر دست

قدمت در مقام محموديست
خويشتن بنده اياز مکن

دو جهانش نيايد اندر چشم
هرکرا در جهان تويي منظور

بر در دوست سيف فرغاني
بجز از خويشتن حجاب نداشت

آفتاب ارچه صورتش پيداست
معني خويش در نهان بتو داد

زنده در خرقهاي درويشان
چه شهيدان بي کفن داري

آن دوست که ما ازآن اوييم
در زمره عاشقان اوييم

گرچه چو در ازپي گشايش
پيوسته برآستان اوييم

برما در اين قفس گشادست
تا بسته ريسمان اوييم

آب حيوان يک جهان عاشق
در دو لعل شکرفشان شماست

بديدم بر در يار ايستاده
چو من بودند بسيار ايستاده

برآن نقطه که در مرکز نگنجد
بسر مانند پرگار ايستاده

بصحراي قيامت در توان ديد
همه مردم بيکبار ايستاده

وراي سيف فرغاني گدايي
برين در نيست ديار ايستاده

اگر ناسوخته در هجر وصلت
طمع دارم مرا سوداي خامست

چندان بشنو که حلقه گردد
در گوش دل توهاي الله

حال عاشق بگفت در نايد
سخن عشق را زبان نبود

گرچه نبود ازو جهان خالي
عاشق دوست در جهان نبود

عرشيست عليه استوي الرحمن
ني چون فلکست واختران در وي

در غم تست استخوان هلال
ضلع پهلوي لاغر خورشيد

بيخ مهرتو کاشته در دل
دايه تخم پرور خورشيد

پرتوي بر زمين فتد چو نهند
آيينه در برابر خورشيد

ديوان شاه نعمت الله ولي

در ميخانه را گشاد يقين
ساقي عاشقان شود بخدا

همچو سيد در خرابات مغان
عاشقانه خوش سرودي مي سرا