ديوان سيف فرغاني

اگر خاري نيفتد در ره نطق
بياموزم ببلبل گل ستايي

نوبت تست سيف فرغاني
بسخن شور در جهان انداز

نهاده دام اندر حلقه زلف
فگنده تاب در زنجير گيسو

دست در زلفت بناداني زدم
مار را کودک بناداني گرفت

مرا در عالم دل خسروانند
همه فرهاد آن شيرين شمايل

رفيق تست نغمت را بنالد
برين بالاشتر در زير محمل

«ناظم درين غزل در هر بيتي چشمي لازم داشته است »

طاق در ساکنان کويت
از قبه آسمان برونست

در ذوق محمديست داخل
وز فتوي مفتيان برونست

ننويسم بجز حکايت دوست
تا قلم در بنان من باشد

تا نقش تو هست در ضميرم
نقش دگري کجا پذيرم

در گوش نکردم از جواني
پندي که بداد عقل پيرم

بي نواييست بهر آوازي
همچو پرده ملازم در من

در حشر که باشد آدمي را
ديوان عمل کتاب منشور

زير ابروت ماه رخسارت
بدر دارد هلال در خم خويش

در دور تو مادر زمانه
مانند تو يک پسر ندارد

در سنگ اثر کند فغانم
وندر دل تو اثر ندارد

دل نگهدار سيف فرغاني
زآنکه در کعبه بت نشايد هشت

عاشق دوست را زخلق مدان
در بحرين را مگو عدني

دردل غم غير تست اي دوست
در خانه کعبه بوريايي

برويت نسبتي کرديم گل را
زشادي در گلستان مي نگنجد

در فراقت چو مرغ محبوسم
که تصور کند رهايي را

سيف فرغاني نيابد در جهان
همنشيني به زخاک کوي تو

خاک زد در چشم سحر سامري
معجزات نرگس جادوي تو

غواص غمم بدل فروشد
تا دانه در برآرم ازچشم