ديوان سيف فرغاني

در بهاران کز گل آراسته
باغها همچون جنان آيد همي

تا بکي همچو سايه خانه
آفتاب از شکاف در ديدن

وز معدن دل باشک چون در
بر گوهر مرتضا بگرييد

در ماتم او خمش مباشيد
يا نعره زنيد يا بگرييد

در گريه سخن نکو نيايد
من مي گويم شما بگرييد

خسروا خلق در ضمان تواند
طالب سايه امان تواند

در زمين مشتري اثر بايند
اختراني کز آسمان تواند

در زواياي مملکت پيران
داعي دولت جوان تواند

درين دور احسان نخواهيم يافت
شکر در نمکدان نخواهيم يافت

وگر زآنکه مطلوب ما راحتست
در ايام ايشان نخواهيم يافت

هر زنده که اندروست امروز
در حسرت حال مردگانست

در وي که چو خرمنت بکوبند
گردانه بکه خري گرانست

در وي که شفا نيافت رنجور
پيوسته صحيح ناتوانست

صف کشيده جماعتي و، مرا
در قفا ايستاده بهر ملام

پنداشته اي که از حقيقت
مغزيست در استخوان معقول

نقد دغلي بزر مطلاست
در کيسه زرگران معقول

در خانه دين نخواهي آمد
اي مانده بر آستان معقول

بي فر هماي شرع ماندي
چون جغد در آشيان معقول

در معجزه منکري که کردي
شاگردي ساحران معقول

هرگز نبود حرارت عشق
در طبع فسردگان معقول

سيف فرغاني در مدحتشان
هرچه گويي تو وراي آنند

اين جهان بر مثال مرداريست
اوفتاده بسي سگان در وي

خاک دنياست چون وحل، زنهار
مرکب خويشتن مران در وي

آرزوها نواله چربست
نيست چون پيه استخوان در وي

بدولتخانه عشق تو هردم
گدايي در رود شاهي برآيد