ديوان سيف فرغاني

در پرسش ما شکر فشانده
از پسته تنگ خود بخروار

دلشاد بعالمي که در وي
کس سر نشود مگر بدستار

در مدرسه هواي او کس
عالم نشود ببحث و تکرار

من روي غرض نهفته دارم
در برقع رنگ پوش اشعار

کبوتر بوقتي که دلجوي گردد
کند در دهان کبوتر شکوفه

آشکارا نمي توانم کرد
آنچه آن دوست در نهانم گفت

عاقبت راه يابي از پس در
بنشين پيش آستانم گفت

عقل ناگه بپيش باز آمد
زود بنهاد در دهانم گفت

در مکانها همي نگنجم از آنک
گهر کان لامکانم گفت

دست صيتش که در جهان علمست
دامن آخرالزمان بگرفت

زهره از بهر نقل خويش آنرا
در طبقهاي آسمان بگرفت

عوانان اندرو گويي سگانند
بسال قحط در نان اوفتاده

بجاي عنبر و مشکش کنون هست
گزنده در گريبان اوفتاده

از انگشت سليمان رفته خاتم
ولي در دست ديوان اوفتاده

رعيت گوسپنداند اين سگان گرگ
همه در گوسپندان اوفتاده

ز جور ظالمان در شهر خويشي
بخواري چون غريبان اوفتاده

کليد در اوست دست نياز
سرست اندرين راه پاي سفر

از زمين خودي چو برخيزي
در رکاب تو آسمان برود

ترک ملک کيان ببايد گفت
خسروان را بعشق شيرين در

بودي آيينه جمال آله
زنگ خوردي بجاي تمکين در

چشمه خضر بوذي از پاکي
تيره گشتي بحوض خاکين در

بت پرستي همي بکعبه درون
زند خواني همي بياسين در

زالکي دان بدست رستم عشق
روبهي دان بچنگ گرگين در

مردم ديده رگ گشودستند
راست گويي بچشم خونين در

بهر فرداي خويش عاشق ديد
روي محنت بخواب دوشين در