حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

باز شير درنده در صحرا
گورخر را همي درد تنها

باد در زير امر و فرمانت
ملک هم گوشه سليمانت

هست در دور چرخ غمازش
اي دريغا سنايي آوازش

نه بجست از بلاي بدکاري
مصطفي با عتيق در غاري

چنگل باز را همي دانم
در هوا مرغدل چنين زانم

چون شترمرغ در بيابانم
بود از سنگ تافته نانم

هرزه و بيهده مپردازيد
نفط در خرمنم ميندازيد

دوستدار رسول و آل ويم
زانکه پيوسته در نوال ويم

گفتم اين و برت فرستادم
در گنج علوم بگشادم

تا بداني يقين که اين گفته
در درياست جمله ناسفته

ديوان سيف فرغاني

دين فروشم بخلق و در قرآن
خوانم: الدين کله لله

از سر فعلهاي بد برخيز
اي بنيکي فتاده در افواه

مدبرات امورند در مصالح خلق
ستارگان معانيش بر سماي حروف

اگرچه در رکابم اوليايند
وليکن همعنان با انبيايم

نهاده پادشاه پادشاهان
کليد گنج در دست عطايم

بفروخت در زجاجه تاريک کاينات
مصباح نور اشعه خورشيد منظرش

دلبرا تا تو يار خويشتني
در پي اختيار خويشتني

من کيم در ميانه واسطه يي
ورنه تو دوستدار خويشتني

نباشد عشق کار مرد دنيا
ملک در حکم آهرمن نيايد

چمن آرامگاه عندليب است
کلاغ بيشه در گلشن نيايد

چو در اصل پاکش براهيم هست
پيمبر ننازد بعبد مناف

مگو اندرين خيمه بي ستون
که در خرگهي ترکماني خوشست

چو در وي نشيني بيکدم ترا
رساند بساحل رهاند زبار

در دايره وجود گشتم
با مرکز خود شدم دگربار

در صحبت دوست دست داده
من سوخته را بهشت ديدار