167906 مورد در 0.09 ثانیه یافت شد.
منطق الطير عطار
مي بريم از يک دگر در راه درد
کاشکي بوديم صد عمر دگر
هر زمان دردي دگر مي بردمي
ايستاد از روي شفقت بر سرش
مور در صدر اميري آمدي
نيستم من در شمار تو برو
سرخ گشت از اشک روي زرد او
عفو کن کز حبس وز چاه آمدم
گر کند در دشت حشر از من سؤال
بنده و زنداني راه توم
بگذري از هرچ کردم خوب و زشت
ياري او کردم و يارش شدم
تا بگيرم دامن فضل تو چست
گفت خشت واپسين در گور تنگ
منقطع گردد اميد از کاينات
عفو کن از هرچ رفت و در گذار
قايميش افتاد و مرد خام بود
تا جوامردي چه باشد در جهان
قايم افتاد آن زمان در پاي او
وز جوانمردي ببايي در صفات
شوخ ما با پيش چشم ما ميار
تذکرة الاوليا عطار
جان، عود بود هميشه بر مجمر ما
اسرار نامه عطار
خرد را در خدا داني يقين داد
ز باران در ز کان گوهر نمايد
بر آي از چار ديوار طبايع
به زير پاي خاکي بر سرش کن
که آنرا نيست با روي تو رويي
تو با ما در ميان جان بمانده
که تو در جاني و جان کس نديدست
نه در جا و نه بر جايي هميشه
همه عالم از تو و قدرت تو
تو در پرده چنين پنهان بمانده
تويي مطلوب و طالب چند گويم
چو اندر تو رسد برسد ز تو پاک
اگر زشت ارنکو در خاک خفتند
چنانک او جمله را مي داشت بودند
که بادي بگذراند بر لب از بيم
فرو ماندند سر گردان فطرت
ز ديري گاه مرد راه اوئيم
که دريايي برد پر در خوشاب
چگونه مي در آشامي دو عالم
چنان نيست اين که انديشيده تو
چوباران بر رخ افشان اشک حسرت