حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

فتق دردي شديد در امعاء
عضل البطن با صفاق قفا

فلک خامس آن بهرامست
آنکه در فعل و راي خودکامست

دو ازو در نهاد مسعودند
فاعل خير و منبع جودند

شرف آفتاب در حملست
شرف ماه گاو بي جدلست

غافلند اين منجمان از کار
نيست در کارشان دل بيدار

نتوانم که گويمش مردم
زانکه در سر اين سخن مردم

ور شود کشته گاه جولانش
صيد در زير زخم دندانش

در زمانه سخنسراي شدم
تن گفتار را بهاي شدم

در عدد گرچه پرملک فلکيست
با حروف شهادتين يکيست

طاقهاش از طراوت و تبجيل
همچو کوي سرائلي در نيل

گفته من روان شمار روان
در دو عالم چوچشمه حيوان

با روان و خرد بياميزش
بر در کعبه دل آويزش

آفتابيست اين سخن کز عز
در تراجع نيوفتد هرگز

کردم از خاطري ز لؤلؤ پر
دامن آخرالزمان پر در

شب برناييم به نيمه رسيد
صبح پيريم در زمان بدميد

زندگاني که نبودش حاصل
مرد عاقل در آن نبندد دل

زانکه در بارگاه بي بندي
نبود جان و جامه پيوندي

چار طبع است در سراي رحيل
آلت چار ميخ عزرائيل

سقف او وقف خانه افلاک
خوانده در صحن مالک الاملاک

در تماشاي فکرت از اغيار
سايه خانه هم نيابد بار

هرگهي گو به درس بنشيند
عقل در مجلسش درر چيند

در فصاحت زبان چو بگشايد
بسته گيرد زمانه را شايد

زانکه در دهر سگ پرستانند
راست چون موش آفت نانند

قوم موسي چو از براق خرد
دورماندند در گذرگه بد

در زمستان سه مه بياسايد
پس بهاري چنان بيارايد