حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

گرچه اين بيتها تمام نشد
تيغ گفتار در نيام نشد

يک رمه ناحفاظ و نابينا
در عبارت فرخچ و نازيبا

بگذر از ذکر جاهلان کردن
هستشان در خور قفا گردن

گرچه اياشن اقاربند همه
در اقارب عقاربند همه

از عدم بوده وز فنا سوده
در ميان طمطراق بيهوده

زشت باشد که در زناشويي
بنده باشي و خواجگي جويي

زيرک آنست کو نگايد زن
ننهد در سراي خود شيون

ديد در فروز گريبانش
دو درم بهر جامه و نانش

بشود لامحاله دهر خراب
چون لواطه کنند در محراب

شکر حق را که ابرها باريد
بدل آب در مرواريد

گردن جمله از تف سيلي
همچو کرباس در کف نيلي

آب در جوي ديگران بردن
به اجازت چو داد بفشردن

قسمتي در قيامت ايمانست
نه نسب نامهاي انسانست

بهر اين است در ره اسباب
سر نگوسار لاي لاانساب

پس در اين بزمگاه نامردان
از پي صحبت جوانمردان

مکتب شرع رانديده هنوز
به در عقل نارسيده هنوز

همه در دست يک رمه رعنا
همچو شمعند پيش نابينا

همه بسيار گوي کم دانند
همه چون غول در بيابانند

پرده در همچو راز غمازان
بي نمازان بيهده تازان

خويشتن را شمرده از ندما
ساخته مسکن از در حکما

شده سردي نصيب در ازلش
نوحه بسيار خوشتر از غزلش

در سخن سفله ژاژ مي خايد
تاش زان ترهات بستايد

حد افعال و قوت برسام
ورمي گرم در حجاب مدام

انبساط انقباض ازو در دل
هر زمان آورد همي حاصل

يرقان انتشاري از صفرا
که شود در همه بدن پيدا