حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

زانکه مانند مرد در پابند
هيچ زن برنخاست از فرزند

خصم در دست قهرت افتاده
پايها دررکاب چون باده

آمده خصم باتو در ميدان
زخم موتوا بغيظکم بر جان

گوسفندي ضعيف در بغداد
رفت بر پول و ناگهان بفتاد

بود سلطان در آن زمان مشغول
سخن پيرزن نکرد قبول

زود نزديک راهزن رفتش
در تحقيق راهزن سفتش

در شباني چو عدل کرد کليم
داد پيغمبريش اله کريم

عدل در دست آنکه دادگرست
ناوک مرگ را قوي سپرست

در سحرگه دعاي مظلومان
ناله زار و آه محرومان

گرت در ملک عادلي بودي
باد کاهي ز من نبربودي

شحنه اي در دهي شبي سرمست
پاي مرغ معلمي بشکست

در چنين بارگاه وين ديهيم
ظالمي را همي نهي تعظيم

در دل بيوه نالش کشکين
تو پس پشت بالش مشکين

در زمان ريخت چون همه مردان
کاسه اندر کنار نوشروان

گفت خسرو که نيست کردارت
در خور نکته هاي گفتارت

چون بدان جايگاه باز رسيد
خرمي در دلش فراز رسيد

هست در جنگ نيروي عامه
همچو ارزيز گرم بر جامه

اي شهنشاه عادل غازي
تيغ در نه چو احمد تازي

تکيه بر مسند جلالي زن
خيمه در ملک لايزالي زن

جام برکف بسان ناهيدند
تيغ در دست همچو خورشيدند

خيمه ها در ممالک فلکند
ديو بندان چو لشکر ملکند

صدف در آن روان ملک
هد تيرشان کمان فلک

منتهاي بدي مني داند
برتري در فروتني داند

در محل کفايت و امکان
صاحب صاحب ري و کرمان

عالمي عاملست در ره دين
کافي کاملست و با آيين