حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

بامدادان پگاه از در من
ناگه آمد پديد دلبر من

که عمارت سراي رنج بود
در خرابي مقام گنج بود

اول خلق در جهان ماييم
نه همه جاي چهره بنماييم

من ز درگاه خازن ملکوت
حجتم در خزينه ناسوت

چه کني باد چون وفاجويان
عمر در وعده نکورويان

همه در بند کام خويشتند
عاشقان پيششان همه شمنند

گر برو عنکبوتکي بتند
در زمان حد زانيانش زند

در غرورش توانگر و درويش
راست همچون خيال گنج انديش

نقش آنها کز اهل محرابند
در جريده مجردان يابند

دل من کرد قصد پاداشن
افگنم در سراي تو شيون

وقت راآخرش اگر چربست
با خداي و رسول در حربست

در کفايت بلند راي شديد
آن بلندي چرا پليد کنيد

همه را در ولايت يزدان
راستي قالبست و معني جان

زهد اصلي رساندت در وصل
زاهد مشتري ندارد اصل

از در بسته ديو بگريزد
عقل خود با بهيمه ناميزد

نفس حسيت پنج در دارد
روح عقلي يکي گذر دارد

خانه پنج در منافق راست
خانه يک دري موافق راست

نقد تو چون ترا برانگيزد
همه در گردن تو آويزد

بلعجب روح روح انسانيست
که در اين ديوخانه زندانيست

سابقت زو نهفته در راندن
خاتمت زو به مهر درخواندن

خفت زاد راهب اندر دير
داردش در صفاي خاطر خير

صحت تن بودت در پرهيز
از سر امتلا سبک برخيز

تا ترا روزگار چون گويد
لقمه در معده ات برآشوبد

چون روي در جهان پاينده
با تو آيند جملگي زنده

در خرابي نشسته کين چينست
رسم گبران گرفته کين دينست