حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

جاي تطويل نيست در گفتار
اختصار اندرين سخن پيش آر

اي سنايي بگوي خوب سخن
در ثناي گزيده مير حسن

چون علي در نيابت نبوي
کوثر داعي و عدو دعي

پسر مرتضي امير حسين
که چنويي نبود در کونين

اصل او در زمين عليين
فرع او اندر آسمان يقين

مصطفي مر ورا کشيده به دوش
مرتضي پرورديه در آغوش

در صوان هدي صيانت او
دن دردي دين ديانت او

عقل در بند عهد و پيمانش
بوده جبريل مهد جنبانش

شهربانو و زينب گريان
مانده در فعل ناکسان حيران

کافراني در اول پيگار
شده از زخم ذوالفقار فگار

بود در شهر کوفه پيرزني
سالخورده ضعيف و ممتحني

در ره بوحنيفه کوفي
پايتان همچو خرقه صوفي

صدق او در فضاي قدوسي
بازگشته چو بال طاوسي

در جهاني که طبع بر کارست
ديو لاحول گوي بسيارست

جملگي بندگي به سر بردي
پاي در شرط شرع بفشردي

بود يار گزيده در همه کار
اختيار محمد مختار

در مناجات با خدا موسي
گفت ايا کردگار و يامولي

داعياني که زاده زمنند
بيشتر در هواي خويشتنند

هوششان در سراي بي فرياد
باز چون گوش کر مادرزاد

يافت آيينه زنگيي در راه
واندرو روي خويش کرد نگاه

در حروفي که پرده نقلست
آخر شرع اول عقلست

عقل در منزل ازل ز اول
آخرش اولست همچو ازل

عقل در کوي عشق نابيناست
عاقلي کار بوعلي سيناست

وانکه از بهر مجمع رندان
کرد تف تموز در زندان

کرم کردار گرد خويش تنند
زانکه در بند جهل خويشتنند