حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

مرد طباخ نعمت بسيار
همچو قصاب در تباهي کار

دشمن آيد پلنگ بد کردار
که بود در معاملت مکار

زانکه هر سر که ديدني باشد
در طريقت بريدني باشد

زانکه در بارگاه رباني
من بگويم اگر نمي داني

رفت در خانه با عيال بگفت
زانچه بشنيد هيچيک ننهفت

قيس خرما به آستين در کرد
شادمانه بر رسول آورد

زلزله اوفتاده در ملکوت
نيست جاي قرار و جاي سکوت

چندگويي رسيدگي چه بود
در ره دين گزيدگي چه بود

بر سر شاهراه هيچکسي
برسي در خود و درو نرسي

واندران شهر مرغ نگذارد
زآنکه در ساعتش بيوبارد

هرچه زينجا بري نگه دارند
در قيامت همانت پيش آرند

هرکه در بارگاه لطف شتافت
دادني داد و جستني دريافت

ورنه ابليس در درون نماز
گوش گيرد برونت آرد باز

ماند پيکان تير در پايش
اقتضا کرد آن زمان رايش

گفت من برتر از خدايانم
در جهان از بلند رايانم

هرکرا در نماز عده نکوست
غار مغرب سزاي سجده اوست

در ثناي تو هر که گربزتر
گرچه قادرترست عاجزتر

در پذيرد غم دراز ترا
بي نيازي او نياز ترا

گر در آموختن کن تقصير
هرچه خواهد سبک زوي بپذير

به تلطف بدار و بنوازش
خيره در انتظار مگدازش

بر در فضل و حضرت جودت
بهر انجاز لطف موعودت

که نمايد در آينه تزوير
غرض نکته عليم و قدير

هرچه در زير امر جبارند
همه بر وفق امر برکارند

نيک داني که در فضاي ازل
دست صنع خداي عزوجل

کرده يک امر جمله را بيدار
همگان آمدند در پرگار