ديوان سنايي

بهر عشق پديد کردن خويش
خويشتن در ميانه پنهان کرد

بهر دهليزبان چگويي شعر
که بماني چو کفش در دهليز

در دل عارفان حضرت تو
صد نهال از محبتت مغروس

نور افلاک در نهاد قدم
کني از راه عاشقان مطموس

دست بگشاد وليکن در بخل
لب فروبست وليکن ز نعم

در يکي حال مستحيل بود
اجتماع وجود مختلفين

همه بيدستان در وقت دهش
باز گاه ستدن با چنگان

هست جان بر اميد آب حيات
خاکروب ستانه در تو

هم وبالي نباشدت گر ازو
در گذاري گناه ناکرده

با ابر هميشه در عتابش بينم
جوينده نور آفتابش بينم

اي معتبران شهر واليتان کو
تابنده خداي در حواليتان کو

حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

خواجه دستوريش داد آن سيده زنان، در پدر نگريست، بگريست.

غايت عقل در رهش حيرت
مايه عقل سوي او غيرت

صورت از محدثات خالي نيست
در خور عز لايزالي نيست

نور خورشيد در جهان فاشست
آفت از ضعف چشم خفاشست

متشابه بخوان در او ماويز
وز خيالات بيهده بگريز

گرد بيهوده و محال مگرد
بر در خانه خيال مگرد

تو حقيقت بدان که در عالم
از براي نتيجه آدم

چون ترا داد معرفت يزدان
در درون دلت نهاد ايمان

در خموشي نبوده لهو انديش
گاه گفتن نبوده لغو پريش

که تواند نگاشت در آدم
نقش بند قلم نگار قدم

قدرتش کرده در جهان سخن
قوتي را به فعلي آبستن

که بدين راه در بدي نيکيست
آب حيوان درون تاريکيست

همه مشغول گشته در بازي
کرده هر يک همي سرافرازي

شدي ايمن چو نام او بردي
در طريقت قدم بيفشردي