ديوان سنايي

در دامن مهر تو زدم دست
تا کفر نگيردم گريبان

در دبيرستان «لا احصي ثنا»
خيمه خلوت جدا خواهم زدن

خويشتن در حريم حرمت عشق
محرم باده محرم کن

زين سپس با بهشتيان عشرت
در نهانخانه جهنم کن

عندليب آمده در مدحت شاه
رايگان همچو سنايي به سخن

کرده قناعت همه گنج سپهر
در صدف گوهر روحش دفين

کرده براعت همه ترکيب عقل
در کنف نکته نظمش مبين

با نفسش سحر نمايان هند
در هوسش چهره گشايان چين

بحمدالله که نيستند اين قوم
در حريم قوام حرمت بين

اي ايزدت را رحمت آفريده
در سايه لطف بپروريده

مردم تويي از کل آفرينش
در آينه چشم اهل ديده

در برزگريت آمده براهيم
ريحان و گل از آتشش دميده

خويشتن را همه بري شمرند
ليک در دل فعال شيطاني

آبشان در سبوي عاريتي
نانشان بر طبق گروگاني

داشته مر جدش دهي روزي
در سر او فضول دهقاني

ور تغافل کني درين معني
از در صدهزار تاواني

هستي به حقيقت اي سنايي
در ديده عقل روشنايي

نخرامد به خاصه در معراج
سوي قارون رکاب مصطفوي

ندي ينزل الله اندر شهر
حنبلي وار در دهم بنوي

عالمي بسته جهلند و کنون
زندگي همه در مردن اوست

هر که در خطه مسلمانيست
متلاشي چو نفس حيوانيست

مبطلم گشت از حقيقت حق
در ظهور نمايش معراج

روز روشن منورست وليک
در پي اوست ظلمت شب داج

که مصاريع گنج خانه فضل
در کف مالکست يا حماد

در جهان بزرگ ساخت مکان
هم بخردان گذاشت عالم خرد