ديوان سنايي

آنکه نعل سمند او در گوش
مشتري گوشوار خواهد کرد

از براي موافقش گردون
ابر را در نثار خواهد کرد

عقل در انتظار انعامت
روز و شب انتظار خواهد کرد

ترکتازي کنيم و در شکنيم
نفس رنگي مزاج را بازار

در طريق رسول دست آويز
بر بساط خداي پاي افشار

در هواي زمانه مرغي نيست
چمن عشق را چو بوتيمار

خاطري در نثار چون دريا
فکرتي تيز راي چون آذر

ببريده در آشيان تقديس
وصف تو ز جبرييل شهپر

اي گشته چو آفتاب تابان
در سايه نور خود مستر

اي باز هوات در ربوده
از دام زمانه چون کبوتر

در قشر بمانده کي توان ديد
مقصود خلاصه مقشر

در سجده نکردنش چه گويي
مجبور بدست يا مخير

بيهوده مجوي آب حيوان
در ظلمت خويش چون سکندر

گر سعيديت آرزوست به عدن
در سراپرده سعير مباش

فقه خوان ليک در جهنم جاه
همچو قابوس وشمگير مباش

پاس پيوسته دار بر در حق
کاهلانه «بجه » «بگير» مباش

کي باشد کين قفس بپردازم
در باغ الاهي آشيان سازم

اين حله نيمکار آدم را
در کارگه کمال بطرازم

وين ديو سراي استخواني را
در پيش سگان دوزخ اندازم

شبستان مقامت قاب قوسين
در درگاه تو بطحا و زمزم

. . . خر در . . . زن پدرش
گرچه زينهم نبايد او را غم

در قمار وقار بنشينيم
خويشتن جبرييل ساز کنيم

گاه گويد دعات گويم من
اوفتم زان حديث در خفقان

دين را حرميست در خراسان
دشوار ترا به محشر آسان

در عهده موسي آل جعفر
با عصمت موسي آل عمران