167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان عطار
از پس کنم و به يک مکانم من
اين است کنون حاصل در بتکده جان من
صد قوم دگر ديدم سرگشته بسان من
چون نگرد در رخت ديده گريان من
بر رخ زردم فشاند اشک درافشان من
بي سر و سامان شدم اي جان من
در تو سرگردان شدم اي جان من
ذره حيران شدم اي جان من
از ميان جان شدم اي جان من
در کفن پنهان شدم اي جان من
رحم کن بر ديده گريان من
در نگر آخر به سوز جان من
فتنه روي چون نگار تو من
تشنه لعل آبدار تو من
سر نهم مست در کنار تو من
تا به جان در شدم به کار تو من
زانکه نشکيبم زماني بي تو من
چون کنم با نيم جاني بي تو من
تا بميرم ناگهاني بي تو من
مي کنم هر دم زياني بي تو من
صد هزاران سرور بي سر ببين
خوش نفس چون عود در مجمر ببين
غارتي نو تازه غوغايي ببين
هر زماني شيب و بالايي ببين
شبنمي در زير دريايي ببين
درد تو بسي است ثاني اثنين
در عين عيان ما بود شين
تا شوي از خويش برخودار او
در مقام معرفت ديدار او
درگذر زين هر دو در زنهار او
تا ابد چون گوي سرگردان او
پس به سر مي گرد در ميدان او
دل منه بر وصل و بر هجران او
خويش را بيني همي حيران او
برفشان چون در رسد فرمان او
گاه خود را گوي گردان در خم چوگان او
کز نظر آزرده گردد چهره زيباي او
سرو سر در پيش از رفتار تو
بر اميد ذره اي ديدار تو
پس که خواهد بود جز تو يار تو
هست هر دم تيزتر بازار تو
از فلک سرگشته تر در کار تو
در دل من ذره اي تيمار تو
زين جهت شد نيست خود عطار تو
کان راست بود ترک کج پرده ساز تو
از شوق زلف عنبري سرفراز تو
طاقتم نيست که فرياد از تو
گر نيم من به غمت شاد از تو
که کمر ماند بي ميان از تو
هم توي تويي اگر دارم ز تو
زرد رويي در بدر دارم ز تو
سوي دردي راه بر دارم ز تو
دست با غم در کمر دارم ز تو
تا کي آخر دردسر دارم ز تو
هست در هر قطره صد طوفان ز تو
چند خواهم داشتن ديوان ز تو
کز همه کس فارغم بيرون ز تو
صد هزاران چشم چون گردون ز تو
تا بگردند اهل دل در خون ز تو
چند گردم همچو بوقلمون ز تو
محو شد در عالم بيچون ز تو
شد گنگ زبان او در وصف کمال تو
تا به حلق آويختم در دام تو
جان بده تا خط کشم در نام تو
از پي جان خواستن پيغام تو
بيشتر دل بسته ام در وام تو
گر بدين بر خواهد آمد کام تو
همه پيدا و نهانم غم تو
در ربايد ز ميانم غم تو
در خون گردد ز خنده تو
غرقه گشتم در بن درياي تو
با شب و روز در چه کاري تو
فتنه جمله جهاني تو
روز و شب در ميان جاني تو
مرهمي کن اگر تواني تو
چو مرگت سايه اندازد سر مويي چه داني تو
هر يکي را شيوه اي در کوي تو
معتکف شد عقل و جان در کوي تو
تا نيايد هيچ کس ره سوي تو
تا ابد عطار در پهلوي تو
زانکه ديدم سنگ در پهلوي تو
درفشان چون حلقه لؤلؤي تو
روز رومي و شب هندوي تو
خالي نبود يک نفس از جستجوي تو
خون جان ها مشک شد بر بوي تو
آرزوي حقه لؤلؤي تو
طاق افتاديم از ابروي تو
در صفات نرگس جادوي تو
چون همي هستند در پهلوي تو
با مغان مردانه اندر کار شو
در ميان حلقه کفار شو
چون اناالحق گفته شد بر دار شو
بي مرقع گرد و با زنار شو
خيز و زين دين تهي بيزار شو
عالم تجريد را عطار شو
در حضرت بي نشان فرو شو
دم درکش و در گمان فرو شو
در بعد به رايگان فرو شو
برخيز و به لامکان فرو شو
بر گنج عشق جان کسي کامگار کو