ديوان سنايي

گاه سوزان در آتش عشقيم
گاه از سوز رود سازانيم

تا نشوي در دين قلاش وار
خرقه قلاشان غارت مکن

نديدي دين کفرآميز بنگر
شکن در زلف جانفرساي جانان

در صف رندان و قلاشان خويش
کمترين کس بايدم پنداشتن

خون حرامست خيره خيره مريز
مي نبيلست در سفال مکن

بر روي توام زنند احسنت
در عشق توام کنند تحسين

اي همه ساله احسن الحسني
در صحيفه جمال آيت تو

شور و آشوب در جهان افگند
غمزه چشم جاودانه تو

در غلاميت بر سنايي نيست
هيچ تاوان عليک عين الله

اي پيشه تو جفانمايي
در بند چه چيزي و کجايي

در باختن قمار با دوست
دست اولين مکن دغايي

در مجمع خيل خوبرويان
چون يوسف پيشگاه داري

در شوخي دست برد خواهي
کز خوبي دستگاه داري

بنوشت زمانه گويي آنجا
در جانت کتاب بردباري

بنگاشت خداي گويي اينجا
در ديده ت نقش حقگزاري

در بزم تو هيچ شه ندارد
بر سر کله بزرگواري

ديوانه بسيست آن دو لب را
در سلسله هاي کامراني

فرعون که بود که با کمالت
کوبد در ملک جاوداني

عاشق نشوي اگر تواني
تا در غم عاشقي نماني

تو داني که بر درگه لايزال
در برترين الاهي رضاست

جز در خم زلف دلفريبت
روح القدس آشيان ندارد

زلف تو يقين عاقلان را
جز در کفن گمان ندارد

روي تو رخان عاشقان را
جز در کنف امان ندارد

در ميان هوا ز جنبش خويش
فلکي مستعار خواهد کرد

در خزان از بهار رخسارش
کشوري را بهار خواهد کرد