ديوان سنايي

من پار شراب وصل خوردم
امسال هنوز در خمارم

در شادي عشق او هميشه
من بر سر گنج صدهزارم

مي ده پسرا که در خمارم
آزرده جور روزگارم

امروز که در کفم نبيدست
اندوه جهان بتا چه دارم

از شحنه شهر نيست بيمم
در خانه هجر نيست کارم

تا چند چهار ميخ داري
در حجره تنگ کن فکانم

تا چند فسرده روح داري
در سايه دامن زمانم

مانند ميان خود کنم نيست
زيرا که هنوز در ميانم

در ديده به جاي ديده بنشين
تا نامه نانبشته خوانم

در ديده ز بيم غيرت تو
اکنون نه سناييم سنانم

چون ترا در خور تو بستايم
ديگران را ستود نتوانم

لبيک زنان عشق ماييم
احرام گرفته در وفاييم

گر در خور خدمتت نباشيم
سقايي راه را بشاييم

در عشق تو مردوار کوشيم
آخر نه سنايي و سناييم

آب رخ ما مبر ازيراک
با خاک در تو آشناييم

زامد شد ما مکن گراني
پندار که در هوا هباييم

سر بر خط عاشقي نهاديم
در محنت و رنج اوفتاديم

غمخواره شديم در ره عشق
وز خوردن غم هميشه شاديم

در حضرت عشق خوبرويان
بر تارک سر بايستاديم

بر مسند زاهدان گذشتيم
در عالم عالمان دويديم

از دست بداده دسته گل
در پاي هزار خار داريم

در باغ چو بنگريم رويش
جانها به نثار بتگر آريم

در خاک بسيط چون سنايي
نعت فلک مدور آريم

از فتنه زلف مشکبارش
گويي که هميشه در خماريم

خاک قدمت اگر بيابيم
در ديده به جاي سرمه داريم