جمشيد و خورشيد ساوجي

ملک در بارگاه قيصر آمد
حديث مجلس دوشين برآمد

چنان پنداشتي کآمد نگارش
گرفتي خوش در آغوش و کنارش

شهنشه ديد زنگاري نقابي
به شب در مهد زنگار آفتابي

وجودم را تب غربت بفرسود
تنم در بوته هجران بپالود

ديوان سنايي

در ده پسرا مي مروق را
ياران موافق موفق را

در موضع خوشدلان و مشتاقان
موضوع فروگذار و مشتق را

اي تماشاگه عقل نور پاش
در ميان لعل خاموش شما

عاشقان در خدمت زلف تواند
از کمر بر ساخته زنارها

چون دولت عاشقي در آمد
اينها همه از ميانه برخاست

عشق بازيچه و حکايت نيست
در ره عاشقي شکايت نيست

گهي اندر سجودم پيش ساقي
گهي پيش مغني در تحيات

در خرابات خود به هيچ سبيل
موضع مردم مرايي نيست

گفتا بشنو نشان ماهي
کو نامه عشق در جهان داد

خوبي که بدو رسيد بتوان
باغي باشد که در ندارد

در رخ دوستان کمان نکشند
بر دل عاشقان کمين نکنند

اگر ممکن نباشد وصل باري
بسالي در يکي ديدار بايد

عاشق مشويد اگر توانيد
تا در غم عاشقي نمانيد

ماه در آسمان سياه شود
خلق عالم برآورند خروش

در جستن تو بسي جهانها
بگذشته به زير گام عاشق

بنماي جمال خويش و بفزاي
در منزلت و مقام عاشق

افلاک توانگر از ستاره
در جنب ستانه تو مفلاک

کز مستي و عاشقي ندانيم
کاندر کفريم يا در اسلام

اسب در ميدان وصلش تاختم
کعبه وصلش ز هجران توختم

زان زهد تکلفي برستيم
در دام تعلق اوفتاديم

وز دست ريا فرو نشستيم
در پيش هوا بايستاديم