فراقنامه ساوجي

که دردا ز ناپايداري من
در اين عاشقي شرمساري من

که در عاشقي اعتبارم کند؟
که مرغي چنين شرمسارم کند

قضا چون در آشنائي گشاد
اساس جهان بر جدائي نهاد

جمشيد و خورشيد ساوجي

الهي پرده پندار بگشاي
در گنجينه اسرار بگشاي

خبر دادند دانايان پيشين
که وقتي پادشاهي بود در چين

قضاي آسماني چون برآيد
اگر بندي در از بامت درآيد

به پاسخ دادنش نقاش برخاست
سخن در صورت رنگين بياراست

نمي بايد در اميد بستن
نمي شايد دل عاشق شکستن

بسان آينه صحنش مصفا
جمال جان در آن آيينه پيدا

هزاران ديو در فرمان اويند
سراسر بر سر پيمان اويند

گرفتم ره نيابي در سرايش
توان بوسيدن آخر خاک پايش

همانا گوهرش پاکست در اصل
هزاران آفرينش باد بر اصل »

که اينان مطرب پرده سرايند
سزاوار در پرده سرايند

نشاط انگيز گوش عود برتافت
گهر در جامه ابريشمين بافت

عمر عزيزم همه خواهد گذشت
در سر زلفين پريشان تو

که دارند از پي تاج کيانش
ميفکن در کف بازاريانش »

جم از بازي دوشين در ملالت
همي دادند يارانش خجالت

رسانيدند غمازان کشور
ازين رمزي به نزديکان آن در

فتاده ساغر مي دل شکسته
صراحي در ميان خون نشسته

ملک جمشيد را قيصر بپرسيد
بدان در منصب عاليش بخشيد

نسيمي نگذرد در هيچ مسکن
که همراهش نباشد ناله من

چنان شمعي تو در کنجي نشاني
کجا يابي فروغ شادماني؟

نماند در جواني رنگ و بويش
بريزد پيش مردم آبرويش

فکندم کشتيي در بحر خونخوار
ندانم چون برآيد آخر کار

زماني در نديمي داد دادي
سر درج لطافت بر گشادي