ديوان سلمان ساوجي

در چشم محققان خياليست
نقش دو جهان ز کارگاهت

گيتي که نيافت سايه ات را
در سايه توست پروريده

با آنکه کنيزکانت حورند
از بندگي تو در قصورند

آنجا که براق عزم رانده
افتاده خر مسيح در گل

در ملک قلوب مشرکان رمح
از کد يمين توست عامل

تو ديده فطرتي ازان شد
در پرده عنکبوت جايت

در منزل قرب تو ملايک
از شاهره دعا رسيده

عمري بزديم دست و پايي
در بحر هواي آشنايي

در سفره رحمت تو گردد
خرم به نواله گدايي

فراقنامه ساوجي

نگيني است خورشيد بر افسرت
حبابي است ناهيد در ساغرت

چو بشنيد، در ديده آورد آب
بپيچيد مردانه دادش جواب

من از خاوران تا در باختر
ز خورشيدم امروز مشهورتر

هر آنچش درآيد ببازد روان
ورش در نيايد بسازد بدان

کسي کو در آز بندد فرو
گشايند درهاي جنت برو

برين طرز نظمي روان از نوي
بياراي در کسوت مثنوي

پس از روزگار کهن روزگار
در آموختم داستان دو يار

تن ماهيان در دل آبگير
چنان سوختي کاندر آتش حرير

شهنشاه پيچيد در خويشتن
ولي راز نگشود بر انجمن

روان پشت برآفتاب بهار
رخ آورد در سايه کردگار

بدينم خجالت کجا ماندي
که در مجلسم بي وفا خواندي

گهي نکته خوش در انداختي
دل مجلس از غم بپرداختي

زماني در انديشه شد شهريار
دگرباره مي خواست از ميگسار

ملک را موافق نيامد سخن
وليکن ستودش در آن انجمن

چنان خواهم اي نامور شهريار
که مردان بدانند در کارزار

سپهدار بوسيد پاي ملک
بسي گفت در دل دعاي ملک