ديوان سلمان ساوجي

چرا بايد که در اوراق احسان
بنام بنده ديناري نباشد

خسروا خاک درگه تو مرا
از غبار در ور نيکوتر

ليک در حالتي چنين که منم
غيبتم از حضور نيکوتر

ماه گردون سلطنت ناگاه
شد نهان در حجاب منع دريغ

بود در خاطرم که گر روزي
نبود چارپا دوپا دارم

در حريم حمايت کرمت
من چرايم ز لطف تو محروم

دردمت معجز بيان مسيح
در کفت قوت بنان کليم

در زمانت ز فتنه زاييدن
مادر روزگار گشته عقيم

بحر را کرد همتت در خاک
لاجرم گوهرش بماند يتيم

آسمان در زمان نمرودش
داغ کرده به نار ابراهيم

هستت ملکي ملک صفاتي
در طبع عدوت جز سگي نه

در ره بغداد کز هر جانبي
ناله افتاده باري آمدي

زده در دامن مغني چنگ
دامنش را ز چنگ نگذاريم

از صفات جمال مدهوشيم
در جمال صفات حيرانيم

رندي و عاشقي و قلاشي
آفريدند در جبلت ما

زاهدانت اگر خلاف کنند
کج نشين راست در برابر گو

رويت افروخت آتش زردشت
زلفت آورد در ميان زنار

رخسار نگار ديده روشن
در جام جهان نماي شاهي

پرورده به مي مدام جان را
در خنب محبت الهي

بر قاف حقيقت است عنقا
در خانه ماست مرغ خانه

مستان شبانه الستيم
در ده مي باقي شبانه

خاصه که ز غمزه در کمينند
مستان و معربدان خونخوار

هر چند که پروريد تقدير
در دامن آخر الزمانت

در ديده همتت نيايد
درياي جهان به نيم خاشاک

نه چرخ هزار دانه گردان
در حلقه ذکر خانقاهت