بوستان سعدي

يکي در برش پرنياني قباه
يکي بر سرش خسرواني کلاه

نداني که شوريده حالان مست
چرا برفشانند در رقص دست؟

به مقصوره در پارسايي مقيم
زباني دلاويز و قلبي سليم

نصيحتگر آمد به ايوان شاه
نظر کرد در صفه بارگاه

پسنديدگان در بزرگي رسند
ز ما بندگانت چه آمد پسند؟

خردمند از او ديده بردوختي
يکي حرف در وي نياموختي

برآمد طنين مگس بامداد
که در چنبر عنکبوتي فتاد

چو دولت نبخشد سپهر بلند
نيايد به مردانگي در کمند

سواران دشمن چو دريافتيم
پياده سپر در سپر بافتيم

يکي آهنين پنجه در اردبيل
همي بگذرانيد پيلک ز پيل

چو روي پرستيدنت در خداست
اگر جبرئيلت نبيند رواست

طمع آبروي توقر بريخت
براي دو جو دامني در بريخت

تني چند در خرقه راستان
گذشتيم بر طرف خرماستان

ز شوخي و مردم خراشيدنش
فرج ديد در سر تراشيدنش

فروان سخن باشد آگنده گوش
نصيحت نگيرد مگر در خموش

در آيينه گر خويشتن ديدمي
به بي دانشي پرده ندريدمي

دگر پارسايان خلوت نشين
به عيبش فتادند در پوستين

چه داني که گرديدن روزگار
به غربت بگرداندش در ديار

در اين شهرباري به سمعم رسيد
که بازارگاني غلامي خريد

چو ظاهر به عفت بياراستم
تصرف مکن در کژو راستم

پزشکان بماندند حيران در اين
مگر فيلسوفي ز يونان زمين

همه کارداران فرمانبرند
که تخم تو در خاک مي پرورند

چه دانند جيحونيان قدر آب
ز واماندگان پرس در آفتاب

توقف کنيد اي جوانان چست
که در کاروانند پيران سست

بديع آيدم صورتش در نظر
وليکن ز معني ندارم خبر