ديوان سعدي

دلم دربند تنهايي بفرسود
چو بلبل در قفس روز بهاران

ندانستم که در پايان صحبت
چنين باشد وفاي حق گزاران

در دل سعديست چراغ غمت
مشعله اي تا ابد افروخته

سرمست بتي لطيف ساده
در دست گرفته جام باده

در مجلس بزم باده نوشان
بسته کمر و قبا گشاده

خورشيد که شاه آسمانست
در عرصه حسن او پياده

در گلشن بوستان رويش
زنگي بچگان ز ماه زاده

نرسيديم در تو و نرسد
هيچ بيچاره را شکيبايي

شب تاريک هجرانم بفرسود
يکي از در درآي اي روشنايي

در حلقه کارزار جان دادن
بهتر که گريختن به نامردي

هيچم اندر نظر نمي آيد
تا تو خورشيدروي در نظري

عقل بيچارست در زندان عشق
چون مسلماني به دست کافري

گر کنم در سر وفات سري
سهل باشد زيان مختصري

عارضش باغي دهانش غنچه اي
بل بهشتي در ميانش کوثري

در خداوندي چه نقصان آيدش
گر خداوندي بپرسد چاکري

خاکي از مردم بماند در جهان
وز وجود عاشقان خاکستري

جهاني تشنگان را ديده در توست
چنين پاکيزه پندارم زلالي

مرا با روزگار خويش بگذار
نگيرد سرزنش در لاابالي

سروقدي ميان انجمني
به که هفتاد سرو در چمني

گر صلح کني لطيف باشد
در وقت بهار و مهرباني

وز بهر شکار دل نهاده
تير مژه در کمان ابروي

آن گوي معنبرست در جيب
يا بوي دهان عنبرين بوست

در حلقه صولجان زلفش
بيچاره دل اوفتاده چون گوست

خون دل عاشقان مشتاق
در گردن ديده بلاجوست

اي آينه ايمني که ناگاه
در تو رسد آه دردمندي